Diplere, En Diplere

Hayatım çok fena sıçışlarda şu sıralar..Öyle böyle değil sağlam sıçıyorum yani..Toparlamaya çalıştıkça daha da batıyorum.
Diplere, en diplere sürükleniyorum..Hayatımın hiç bir döneminde bu kadar çok karışmamıştım ben..İşin garibi, tepki veremiyorum artık..
Oturup ağlayamıyorum bile..Gülüyorum hatta, kahkalarla gülüyorum halime..En kocamanından bi' boşluktayım dear.
Neden bilmiyorum ama öyle işte..Yurdu evimmiş gibi bensiyemiyorum.2 ay geçti düşün.
Millet evine hiç gitmiyor,hafta sonu nasıl eğleniyor nasıl eğleniyor..Birbirleriyle 40 yıllık arkadaşmış gibiler.Tamam bende öyleyim.
2 ay her saniye aynı ortamda bulunduğun insanlarla nasıl 40 yıllık gibi olmazsın ki zaten..Ona bir şey demiyorum da..
Kimse evini, arkadaşlarını, hiç olmadı geldiği yeri özlemiyor yahu ! Sanki doğdukları günden beri burda,Manisa'da yaşıyorlarlarmış gibiler..
Nasıl yaptıklarını anlamıyorum çünkü benim aklım hep hep İzmir'de,eski okulumda,arkadaşlarımda..Beraber geçirdiğimiz günler,yaptığımız onca şey hep aklımda.
Ben hep geçmişteyim..Zaman geçiyor ama ben geçmişte bir yerlerde sıkışıp kaldım.

Çok tuhaf,çok.Sen sürekli dön bak geriye,özle.Özlediğin kişiler peki onlar nerde? YOK.Herkesin hayatı devam ediyor.Ben olsam da olmasamda..Herkes olduğu gibi mutlu huzurlu..Demek bana ihtiyacı yokmuş kimsenin..Boşuna yaşanmış
o kadaar şey yae..Peki ben bunları neden geçemiyorum ki dear.Ben neden onlar gibi olamıyorum?
Bu psikolojiyle nasıl yaşıyorum hala bilmiyorum.Yaşayıp yaşamadığımıda bilmiyorum.Ruh halimi ilk kez bu postu yazarak dışa vuruyorum.Okulda,yurtta her zaman olduğum gibi şakalar yapıp gülüyorum,güldürüyorum.Kim bilebilir ki içimde böyle şeyler yaşadığımı ?
-UfaktanDelirmiyorsamNeOlayım.-
Bütün gün aklımda tek bir şey var :
Hafta sonu gelsin de eve gideyim artıık.

Yurtta kendimi evimdeymiş gibi hissedemiyorum.Asıl tuhaf olan şu: Evde,kendi evimizde de kendimi evdeymiş gibi hissetmiyorum.
Bir yere ait olamıyorum artık.Een başında dediğim gibi işte,boşluktayım.Kendi evimde misafir gibiyim.Annemlerde misafirmişim gibi davranınca (bkz.Zombi su içmeye kalkar,kalktığı gibi geri oturur.Anne kişisi "Sen otur kızım,ben getiririm" der. Yemek yenir,masa toplanıyordur Zombi eline bir tabak alır,bilin bakalım kim?Annee kişissiii! "Dur kızım ben toplarım aa otur sen."falan filan işte) iyice boşluğa itildiğimi hissediyorum.Bir de yurt değiştirdim.Eski yurda baya alışmıştım birazcıkda olsa ev gibiydi en azından kendi işlerimi kendim halledebiliyordum.Burdada "Yeni Çocuk" muamelesi görünce o boşlukta kayboldum gibi gibi.
En azından okulumuz okula benzeseydi bu kadar boşlukta kalmazdım gibi geliyor ama bilmiyorum.Hiç bir şey bilmiyorum..
Yurtta kalmanın eğlenceli yanı yok değil de..Bunlarda sürekli aklımı kurcalıyor..Gitmek burdaki arkadaşlarımdanda vazgeçmek istemiyorum.
Ya hiç gelmeyecektim buraya yada hiç gitmeyeceğim.Ama olmuyor.Ben ben eski hayatımı çok özlüyorum.Bu kadar boşlukta tek bir şeye tutunuyorum..İyi ki var..

Demiştim eski bloglarımdan birinde..
Okul kapanır kapanmazda eve yakın bir okula nakil istemiştik..Ve kabul edilmişim okula.Bugün gittim gördüm falan ama etraftaki kızların hepsi süslü havalı tiplerdendi.Sanırım pişman olmaya başladım alışmaya başladığım ortamı geride bıraktığım için...