Biz Sizi Daha Sonra Ararız

Efenim yazmaya erinip bıraktığım postumun ardından hayatım sadece nöbet ve uyku arasında geçer oldu.Pekala hemşireysek nöbetimizi tutarız yolumuza bakarız dedik demesine fakat olayı öyle bir abarttılar ki sabah saat 8 de 15saatlik gece nöbetinden çıkıyorum akşam 5'e kadar devam etmem isteniyor.Bir kaç defalık okey'ledik baktım bu defa da yeni nöbet listemde yine ve yeniden sabah 8'de çalıştığım hastaneden ayrılıp akşam 5'de tekrar gelip nöbet tutmam bekleniyor.E bunada bir kaç katlandık neyse bir gün yine nöbete geldim soyunma odasında hemşire seksi olur kavramını saniyenin onda birinde unutturacak olan formamı giyiyorum.Maaş muhabbeti dönüyor ,çalıştığımın çeyreği çalışmayan insanlar benim en fazla aldığım maaşı en az miktar olarak alıyormuş meğer.Bildiğiniz beygir gibi evet evet beygir gibi çalıştırılmışım bunca ay.Ee bunu duyunca benim kafa attı tabii.Üstelik onların 2 kişi tuttuğu nöbeti ben 6aydır tek başıma idare ediyorum.Nöbetin sabahı soluğu Başhemşirelik denen naçizane yerde aldım.İstifamı bildirdim ama beni iplyen yok.Sorumlu hemşirem ve başhemşire beni odaya kapadılar "gitme de gitme" diye sızlanıyorlar fakat kalmam için teklif ettiğim olanakların hiç birini sağlayamacaklarını söylüyorlar ulan babamın hastanesi mi?Buraya bi yığın küfür yazardım fakat blogumun amacından şaşmak istemediğim için burada kesiyorum.Neyse efenim sözlü bildirdikten sonra dilekçemi uzattım fakat biraz daha düşün seni kaybetmek istemeyiz nidalarıyla dilekçem elimde geri çevrildim.

Derken bişey fark ettim ki madem işten ayrılmayı kafama koydum yeni bir iş arayışı söz konusu.Bu da demek oluyor ki, Zombi/Vampir arası yeni bir yaratık türü oluşturduğuma emin olduğum hayatımdan yavaş yavaş sıyrılmam gerek.Ciddi anlamda akşam 5 üzeri nöbeti teslim alıp sabaha kaçar pek güzel hastalarımla muhattap olup sabah 9-10 gibi evime geçip gece yarısı 1'e kadar deliksiz uyuyorum.Uyanınca bir kaç bölüm dizi seyredip bazen yemek yiyorum ardından tekrar uyuyup 3 civarı uyanıp işe gitmek üzere yola koyuluyorum(malum ulaşım kilit+)Evet dear okur hayatım gerçekten sadece ve sadece bundan ibaret.

Bir gün(bugün) bir çılgınlık yapıp evden 3'de değil de 1'de çıkarak maaşının herkesin pek çok kez övdüğü malum hastaneye iş başvurusu için gittim.Hastanede görev yapmakta olan yaklaşık 15-20 lise arkadaşım bulunmasını bir artı olarak görüyordum fakat geçen aylarda atara gelip hattımı kırdığımdan dolayı(başka bir postta detaylı anlatılacak konudur kendisi*)kimseciklere ulaşamadım.Elimde yalnızca bir arkadaşımın numarası vardı kendisi ameliyathanede çalıştığı için mesaisi dolduğu halde bile dışarıya çıkamayan ah kıyamam diye sevilmeye mahkum bir hanımefendi olduğundan kimseciklerden yardım istemeyedim.(pekala kendisini 9 kere aramış olabilirim)Ne yapayım danışmaya danışma hobim vardır belki de?En son el mahkum gidip danışmada ki kıza "ben iş baş..baş..iş..başvu.." derken kız söze girip "başvuru formu getiriyim ben size" diyerek daha yetkili biriye görüşmeden heycanımı ortaya döktüğüm ilk kişidir.Daha önce 45255 defa doldurup sadece 1 defasında kabul gördüğüm formu 45256.kez doldurup benimle ilgileneceği söylenen bayana götürdüm.Bayan bana dışarda beklememi beni çağıracağını söyleyince kapısında tam 1buçuk saat bekledikten sonra nöbet saatimin geldiğini fark edip tekrar danışmaya danışmak üzere yola koyuldum hem sinirli hem muhtaç zombi sesimi takınıp "pardon beni çağıracağınızı söylemiştiniz fakat nöbete yetişmem gerek bugun görüşemeyeceksek yarın gelsem?" türünden bir cümle kuruyorum.Danışmada ki genç arkadaşımız birazdan beni delirtecek olan sözcükleri birleştirmeye başlıyor "Aaa sen hemşire miydin,hemşireler burada görüşmüyor senin 5.kata çıkıp xx hanımla görüşmen lazım iyi güünler" Suratım domuz gibi yukarı çıkmaya başlıyorum bahsi geçen xx'i bulup CV'mi uzatıyorum.xx kişisi kafasını okumakta olduğu (çok afedersiniz) yarrak kürek dergiden kaldırmadan "biz sizi ararız" diyor.Ve bir aydır neden evden hiç çıkmadığımı hatırlıyorum,ardından tüm insanlığa küfürler ediyorum.Kendi kendime beni işe almazsa yakarım bu hastaneyi diyorum.(yakmadı)boşuna harcanmış uyumadan geçirdiğim vakitleri düşünerek nöbetime doğru yola çıkıyorum.....

Neler Oluyor Hayatta

Son yazılarıma şöööyle bi' göz atınca fark ettiğim tek şey sürekli yazmaya uzuuun bi' ara verip her aradan sonra da 'bu son olsun', 'bi'daha yazmayı boşlamayacağım' , 'ben geldiim!Artık buradayım!' temalı.Bu defa hiç bir söz vermeden giriş ve kapanış yapıp cidden 'öyle' yapacağımı umalım[yani eğer sende istersen tabii?(AY BENİM Kİ DE SORU İSTEMESEN BURDA İŞİN NE AYOL)]
Tam 5 ayımı yazmadan geçmişim ki bu beş ayın hergünü olaylar olaylar olaylar...Şuradan başlayalım 5 aydır hemşirelik yapıyorum.Evet hala istifa etmedim..Gerçi istifa etmeye utanıyorum ne bileyim bana ayıp geliyor.Mesaim falan eksik yatıncada gidip söylemeye utanıyorum veya bayram,yılbaşı gibi ıvır zıvır günlerinde verilen ikramiyeyi almaya da utana sıkıla gidiyorum.O kadar çok alışmışım ki beleşten çalışmaya bir karşılığını alınca neredeyse yerin dibine gireceğim(halime gülme sayın üniversite öğrencisi mesleğini eline alınca senide göreceğiz/oha ben az önce' mesleğini eline alınca' mı dedim???)
Malumunuz Ege Üniversitesi'nde Tıbbi Laboratuvar Teknisyenliği okumaktayım.Gerçi bölümün bana tek getirisi 'laboratuvar' yazmayı öğrenmiş olmamdır ki okulu BI RAK TIM.Evet evet 1.dönem bitmeden okulu bıraktım.OHA SALAAK diyen gözlerinizi görür gibiyim efenim ama bi'sorun bakalım bu Zombi ne akla hizmet misss gibi Ege'yi bırakıyor?Eh madem sordunuz hemen anlatiyiim..
Günlerden bir gün Zombi isimli 165 boyunda,53 kilo,saçı turumcu gibimsi , bazen fazla geveze bazen dilsiz genelde çok okuyan okuduğu kadarda gezen,herkese çarçabuk kanan sonunda oturup ağlayan her defasında bu son diye aynı hataları tekrarlayan minnak kızımız liseyi çeşitli yerlerde okuduktan sonra hemşire olaraktan mezun olur.Cuma günü mezun olan Zombi pazartesi iş başı yapar.Gün gelir okul açılır Zombi üniversiteli olmuştur ama işine bi hayli bağlı olduğundan hastane yönetimi Zombi'nin okulla işi bi arada yürütmesini ister.Zombi bi süre düşünür ve olumlu cevap verir..(tamam biraz sallamış olabilirim,hastaneye kendim yalvarmışta olabilirim uf tamam ya tamam......)Geceleri nöbet tutup gündüzleri okula giden Zomb-
-Uf bu anlatım tarzından gerçekten çok sıkıldım.Ayrıca şuan nöbetteyim ve hastanenin klavyesi gerçekten bu saatlerde (02:09) aşırı gürültücü olabiliyormuş-
Nerde kaldıydık...
Efenim benim evim Ege'ye ve işime tam 1.5 saat uzakta olup ulaşım bakımından hala yetersiz bi ilçede olduğundan  bir süre sonra nöbet okul bi arada bi hayli zor olmaya başladı.Başlarda sınıfa hava atıp 'ÇALIŞIYOM BEN PARAM VAR BENİM HAHAHA FAKİRLER SİZ HALA BABANIZDAN MI ALIYONUZ,HOCAM NAPİM YA GECE NÖBETTEYDİM,UFF BEN ÇALIŞIYOM KIZIM SEN NE ANLARSIN,HEMŞİREYİM OK' diye gezinirken bi süre sonra baktım herkes ders çalışıyor ben uyuyorum,herkes geziyor ben yine uyuyorum,herkes gece dışarı çıkıyor ben nöbete gidiyorum.KISKANDIM.Herkesi kıskandım her gece insan canı emanet edilen onlar değildi sonuçta,tek yapmaları gereken aptalca kimya formülleri ezberlemek ve gezmek.Evim okula işe yakın olsa ders aralarımız 5/6 saat falan olduğundan hem dinlenir hem derslerimi düzeltir hemde işe daha enerjik giderim yolda kaybettiğim vakti değerlendiririm diye düşünmeye başladım.Bu düşüncemi babama çıtlattım belki taşınırız neyin düşüncesi ile.I-ıh yanaşmıyor.Bi süre daha kendime bu şekilde işkence çektirdikten sonra kendi başıma eve çıkmaya karar verdim.

3 Gün Sonra ki nöbetten:
Sanırım yazma yeteneğimi(ki öyle bir yeteneğim varsa eğer)kaybettim.Birden bire çöken hüzünle yarıda kestiğim yazıya 3gün sonra dahi kesemediğim hüzün sebebi ile şimdilik burada keseyim.Belki yeniden yazarım fakat önce yapmam gereken tedaviler var...............