Yaz günlerimin vazgeçilmezleri arasında yer alan ve yazımın neredeyse tamamını kapsayan; evde boş boş yatarken arada telefondan Twitter'a girip nefret ettiğim kızların tweetlerine neler yapıyorlar kimle fingirdeşiyorlar diye bakıp içimden değişik küfürler etmek eylemini gerçekleştirirken anne kişisi AVM'ye gitmeyi önerir.Babada onaylayınca offlaya pufflaya yayılıp kaldığım hatta derimin yapıştığı koltuktan sevgilimden ayrılıyormuş gibi hüzünle ayrılıp giyinmek için dolap karşısına geçirliiiir."Nee giycem ben yeaaa,Allahh'ım giyecek hiiç bi'şeyim yok!Bu olmaz,bu hiç olmaz,bu da olmaaz"sendromu yaşandıktan sonra bir kıyafet seçilir ve yola çıkılırr.Baba küçük kardeşi AVM'nin minicik parklarında oynatırken anne ile esas kız(bu ben oluyorum galiba)bir kaç mağaza gezer yaklaşan bayram için şeker meker alıp arabaya koyar.(Bir cümle ile anlattığım eylemlerin kaç saatte denk geldiğini hepiniz biliyorsunuz bence?)
Tam eve dönmek için baba kişisi aranacakken anne yemek yemeyi önerir.Esas kız karnından gelen sesleri duyunca eve gidip koltuğu ile hasret gidermek istese bile "oluur" diyerek BurgerKing'in yolunu tutar.Yürüyen merdiven kullanırken bile "niye kafeleer en üst katta niyee" diye isyan eden esas kız hemen merdiven bitiminde oturan yakışıklı çocuğa bakarken isyanı yarıda kesilir.
Aman Allah'ım o esmer ten!O gülüş,yüz hatları,tatlığı,bakışı......Bi sn bi sn!!!!BAKIŞI! "O da bana bakıyorrrrrr!Allahım bakışıyor muyuzzz biz şimdi!Yere bakayım en iyisi yollu sanacak!Of bi kere daha baksaydım keşke!Bakıyor mu ki hala!"Derken masanın yanından geçip gitmiştir esas kızımız Zombi.....
Bi kaç saniye güzelim çocuuk(!) düşünüldükten sonra hamburgeri eline alınca her şeyi unutan Zombi annesinin önüne düşer.Elinde iki BigKing menüsü ile yürümeye çalışırkenn..Bam...Orta boy buzsuz kola bütün ihtişamı ile yere düşer...Herkes Zombi'ye bakarken,Zombi yerdeki kolayı görene kadar ne olduğunu anlayamamıştır."Anne kolayı dök-" derken az önce ki saniyelik aşkı karşıdan gelmektedir.Zombi,tam anlamıyla zombi gibi esas oğlana bakarken;oğlanımız "Olmadı buu" diyerek geçip gitmiştir.Zombi ses tonunun güzelliği ile büyülenirken anne kişisi gelip tepsiyi kızımızın elinden alıp en yakın masaya koyar.Zombi'cik ve annesi masaya oturur yemeklerini yemeye başlar ki tam o anda esas oğlan tekrar belirir.Zombigilin masasının yakınlarında gezinip Zombicik'e bakıp gülmeler,göz kırpmalar,telefonu göstererek numara istemeler,wc'ye gel diye işaret etmeler....Zombi o an dünyanın en mutsuz insanıdır.Birden bire öylesine karşısına çıkan birinden bu denli etkilenmiştir.Tuhaf olanı karşı tarafda Zombi'den etkilenmiştir.Gel gelelim ki Zombi'nin yanında oturan annesinden başkası değildir..Neredeyse 4855555 kez arkadaşlarıyla geldiği AVM'de bir kez bile yakışıklı tabirine uyacak bir insan evladı ile karşılamamışken, annesi ile geldiği tek seferde aşık olmuştur.Fon da Serdar Ortaç'dan "HAYAAT BENİ NEDENNN YORUYOSSUUUUUN" çalarken esas oğlanımız elinde dondurmasıyla tam olarak Zombi'nin karşısında ki masaya oturur Zombi arada cocuğumuza bakarken bi yandanda eliyle patates yemekle meşguldur.Yaklaşık 10-15 dk sonra çocuk ve arkadaşlarıı ayaklanıp merdivene doğru giderken son kez Zombi'ye bakıp ":(" aynen bu ifadeyi kullanır.Merdivene gelince el sallayarak inmeye başlar.
Zombi hala gittiğinin farkına varamamıştır.Bir kaç dakika sonra farkına varır annesine kalkalım der ve hızlıca merdivenden iner.Fakat aşşağıda esas oğlan yoktur;
ve onu bir daha asla göremez.
